• Galileo Galileï:

    ‘Je kunt een mens niets leren. Je kunt hem hooguit helpen het in hemzelf te ontdekken.’

  • Dwight Eisenhower:

    ‘Leiderschap is de kunst om iemand anders zover te krijgen iets te doen wat jij gedaan wilt hebben omdat hij het wil doen.’

  • Hendrik Ibsen:

    ‘Een gemeenschap is als een schip; iedereen zou bereid moeten zijn het roer te nemen.’

  • Ryunosuki Satoro:

    ‘Ieder voor zich is een druppel. Samen zijn we een oceaan.’

  • Carl Jung:

    ‘Alles wat ons aan anderen irriteert, kan ons iets doen begrijpen over onszelf.’

Follow us on Twitter

In mijn rol als organisatie adviseur bij vraaggestuurde zorg en ondersteuning eigen regievoering kom ik met regelmaat in aanraking met levensverhalen uit het hart gegrepen. En dit verhaal vind ik zo'n mooi voorbeeld van Ondersteuning Eigen Regievoering, dat ik dit graag met geinteresseerden wil delen. De namen in het stuk zijn fictief, maar het verhaal is waar gebeurd.

De maatschappelijk werker van één van de locaties van de Zonnehuisgroep deed een opname gesprek thuis bij een client. Mevrouw Jansen woonde alleen en zou verhuizen naar het verzorgingshuis. Op advies van de maatschappelijk werker zou de hond een goed plekje bij familie nodig hebben, omdat in haar beleving er in het verzorgingshuis geen plek was voor de hond. 

Zo gezegd zo gedaan. De schoondochter zou het hondje in het gezin opnemen en de omazegger zou met veel liefde en zorg voor het hondje zorgen, vertroetelen, en uitlaten. 

De dag van opname is aangekomen. Mevrouw Jansen wordt enthousiast ontvangen op locatie. De zorgmedewerkers heten haar welkom. Mevrouw zit in haar toekomstige woonkamer en omarmt haar hond teder. Na het intake gesprek neemt de (schoon)dochter afscheid en mevrouw Jansen wil haar hondje niet afstaan. Ze geeft duidelijk te kennen als 'Bobbie' niet kan blijven, zij ook mee naar huis gaat. Het personeel biedt aan dat 'Bobbie' voor één nachtje kan blijven, maar dat morgen ook hij een andere woning zal betrekken. Mevrouw gaat niet akkoord en men verwacht dat het gaat escaleren. Uit voorzorg wordt de lcoatiemanager gevraagd deel te nemen aan het gesprek.

In het gesprek met de locatiemanager blijkt dat mevrouw Jansen sinds het overlijden van haar man, onafscheidelijk is van haar hondje 'Bobbie'. Bobbie is haar troost en toeverlaat. Hij heeft 'het deel' van het bed toegeeigend, en slaapt elke nacht bij mevrouw op haar voeteneind. 

Het gesprek neemt een andere wending. De locatiemanager ondersteunt mevrouw in haar eigen regievoering. Zo wordt de vraag gesteld wat mevrouw wil. Mevrouw geeft aan niet buiten haar hondje te kunnen. Op de vraag hoe het hondje in het appartement kan blijven wonen en welke zaken georganiseerd moeten worden, vertelt mevrouw dat zij Bobbie zelf eten en drinken kan geven en gezelschap. Maar voor het uitlaten zij hulp van derden nodig heeft. De familie is bereid een oplossing te vinden voor het uitlaten, en komen met het idee om een hondenuitlaatdienst in te schakelen en de oma zegger biedt aan na schooltijd de hond te willen uitlaten. Zij had zich namelijk verheugd dat Bobbie bij hun kwam wonen. Nu kan ze samen met oma genieten van de hond. 

Eind resultaat: Bobbie woont bij mevrouw Jansen en slaapt elke nacht op het voeteneind. Bobbie is een trouwe vriend van mevrouw Jansen, maar biedt ook gezelligheid aan overige bewoners. Een vrijwilliger die een eigen hond heeft, haalt Bobbie op om uit te laten en ook de oma zegger draagt haar steentje bij. 

Zo kan het ook! De zorggemeenschap als sociaal vangnet waarin de client zijn eigen leven kan leven zoals hij of zij bedoeld heeft. 

Build by AnninkStudios based upon a template of Joomla51.com